Zdanie pojedyncze 2. Orzeczenie czasownikowe i imienne

wpis w: polski6w2020 | 0

Orzeczenie to jedna z dwóch głównych części zdania. Informuje o czynności lub stanie.

Odpowiada na pytania: co robi?, co się z kimś (z czymś) dzieje?, np. Przygotowuje projekt. Zastanawia się.

Funkcję orzeczenia w zdaniu pełni najczęściej czasownik w formie osobowej. Takie orzeczenie nazywamy orzeczeniem czasownikowym.

Czasem funkcję orzeczenia pełnią wyrazy typu trzeba, można, należy, warto z towarzyszącymi im bezokolicznikami, np. Trzeba pomyśleć nad tym.

Orzeczenie odpowiada również na pytania: jaki jest?, kim (czym) jest?Taką konstrukcję nazywamy orzeczeniem imiennym.

Orzeczenie imienne składa się z dwóch części: łącznika i orzecznika.

Funkcję łącznika pełnią zwykle czasowniki „być”, „stać się”, „zostać” w odpowiedniej formie, np. Była pomysłodawczynią. Stali się sławni. Zostało przerwane.

Orzecznikiem mogą być inne części mowy, m. in. rzeczownik, przymiotnik, liczebnik, zaimek, przyimek lub wyrażenie przyimkowe.

  1. Zapisz w zeszycie rozwiązanie zadania 11 (poprawiony tekst o Benjaminie Franklinie).
  2. Na kolejną lekcję przygotuj się, zapisując pięć przysłów na temat szczęścia.
Print Friendly, PDF & Email